"Ne kadar da özledim onu. Ne zamandır gidemedik ziyaretine."
Babası askerdi kızın ve nicedir görüşmüyorlardı. Günlerden Cumaydı ve kız babasını çok özlediğini annesiyle paylaşıyordu dapdaracık kaldırımlı sokakta yürürlerken.Babaanesinin zemin kattaki evine yaklaştıklarında annesi çok şaşırdı.
"Bak baban burda.nasıl olur!"
İçeri girdiler. Babasına sarıldı kız. O kadar özlemişti ki. Kokusunu içine çeke çeke;
"Babam" dedi."Ne çok özledim seni bilsen. Tam da az önce anneme senden söz ediyordum. Seni görmeyi ne çok istiyordum. Başka birşey istesem olacakmış."
Babasının saçları kısacıktı. Yüzü sanki daha da gençleşmişti. Ev tertemizdi. Herkes de bir telaş ve koşuşturmaca vardı. Demek babasının böyle aniden çıkıp geleceğini biliyorlardı.
Babası mutfağa gitti.O da peşinden.Ağabeyi de yanlarındaydı. Birden onu dehşete düşüren bir şey farketti. Babası arkası dönük tencerede bir şey karıştırıyordu-muhtemelen helva- ve sırtında iki tane koskocaman kambur vardı! Nasıl olur da bunu babasına koşarken, ona sarılırken fark edememişti?
Döndü ağabeyine sordu;
"Babamın sırtındakiler ne? Hep öyle mi kalacak?"
Ağabeyi üzgün, babası duymasın diye adeta fısıldarcasına;
"Öyle kalacak." dedi."İyileşmez artık o."
Dışarıda deli bir sağanak başladı ve babasıyla ağabeyi dışarı çıktılar eski dostlarının yanına şarkı söylemeye.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder